De Bladspiegel



Domenica Perrone «Europese schrijvers trekken anno 2007 door het Oude Continent met een frequentie die vroeger ondenkbaar was. Dankzij de Akkoorden van Schengen reizen we min of meer ongehinderd door een groot deel van Europa, en de Euro maakt dat het charmante maar vermoeiende omrekenwerk op heel wat van die reizen definitief tot het verleden behoort. Maar economische en politieke integratie lijken niet te volstaan; er is toch zoiets als de nood aan diepere verbanden. Wanneer we in een andere stad van de Europese unie verblijven, wordt ons cultureel geheugen op een wonderbaarlijke wijze geprikkeld. Wat blijkt? Veel van deze steden zijn ons geenszins vreemd. We herkennen tal van plaatsen, omdat we er al geweest zijn - dankzij de lectuur van grote schrijvers».



With the support of the Culture 2000 Programme of the European Union

verhalen / penproject 2006-07 |
De reis van de slippers
Kamiel Vanhole

	"Europa is door pelgrims tot stand gebracht." Cervantes

1.
Wij zijn een paar slippers.
Keurig ineengeschoven en verpakt in plastic liggen we naast de drempel van de deur te wachten. Niet om die te bewaken, zo heldhaftig zijn we nu ook weer niet, maar gewoon in afwachting van wie komen zal. We weten dat we tot iets zullen dienen - dat is onze taak op deze krankzinnige planeet - en dus hebben wij alle geduld van de wereld. Wij zijn gebruiksvoorwerpen, rustig.
Maar we weten zo weinig.
We zouden bijvoorbeeld willen weten waar we gemaakt zijn, hoe de mensen heten die ons verpakt hebben, waar ze van dromen. Of ze het geluk kunnen vinden in hun oude geboorteland. Maar wij weten van niets. Wij zijn doodeenvoudig een paar niet ambachtelijk vervaardigde slippers, die in de Islamitische Republiek Iran van de band zijn gerold.
Schoeisel met laag bovenwerk dus, dat je gemakkelijk aan- en uit kan schieten. Een soort van huissloffen. Het is niet uitgesloten dat men met ons de straat zou op gaan, als het weer dat zou toelaten, maar eerlijk gezegd kunnen we niet geloven dat iemand dat ooit in zijn hoofd zou halen. Het is winter en wij zullen binnenskamers worden gedragen, dat is ons lot. We zijn tot deze kamer veroordeeld. Dit klinkt dramatischer dan het is, want daar staat tegenover dat wij intiem bejegend zullen worden, het zijn tenslotte blote voeten die in ons zullen schuiven. En in tegenstelling tot de pantoffel zijn wij van achteren open, we bedekken de hiel niet. Van muiltjes onderscheiden we ons dan weer, doordat we ook de tenen laten zien, zo onbeschaamd zijn we wel. We zijn open, zacht en gemakkelijk, wat kan een mens nog meer van ons verlangen? Natúúrlijk zouden we liever muiltjes geweest zijn, natúúrlijk waren we graag wonderfijn en met goud geborduurd, maar zo is het niet, wij zijn fabrikaten gebleven, confectie. Eén standaardmaat, iedereen gelijk. In elke kamer van dit hotel ligt een paar van ons. >>