De Bladspiegel



Domenica Perrone «Europese schrijvers trekken anno 2007 door het Oude Continent met een frequentie die vroeger ondenkbaar was. Dankzij de Akkoorden van Schengen reizen we min of meer ongehinderd door een groot deel van Europa, en de Euro maakt dat het charmante maar vermoeiende omrekenwerk op heel wat van die reizen definitief tot het verleden behoort. Maar economische en politieke integratie lijken niet te volstaan; er is toch zoiets als de nood aan diepere verbanden. Wanneer we in een andere stad van de Europese unie verblijven, wordt ons cultureel geheugen op een wonderbaarlijke wijze geprikkeld. Wat blijkt? Veel van deze steden zijn ons geenszins vreemd. We herkennen tal van plaatsen, omdat we er al geweest zijn - dankzij de lectuur van grote schrijvers».



With the support of the Culture 2000 Programme of the European Union

verhalen / penproject 2006-07 |
Kleine Europese roman
Koen Peeters

	'Gli dissi che andavo in cerca di eventi, miei e d'altri, che volevo schierare in mostra in un libro, per vedere se mi riusciva di convogliare ai profani il sapore forte ad amaro del nostro mestiere, che è poi un caso particolare, una versione piuuu strenua, del mestiere di vivere.' (Primo Levi)

(1) Dublin
Brussel, eind jaren dertig. Toen de jongen naar de vergaderzaal werd geroepen, was hij ijverig aan het studeren. Hij bevroor toen hem het nieuws werd meegedeeld. Het was ook allemaal heel lichamelijk, bloederig. Door het open venster stroomden de kou en het lawaai van het De Brouckèreplein naar binnen. Wat was dat brute gedoe daarbuiten? Een optocht, een massameeting? Het waren marcherende Rexisten met vlaggen, fakkels en armen die de lucht in gingen. Oefenden ze voor een groepsfoto? Waren ze dronken?
Het nieuws werd hem meegedeeld in verschillende talen tegelijk, op Babylonische wijze. Heel Europa leek daar verzameld. De jongen begreep het amper. Hij knielde bij zijn duidelijk dode vader. Hij zag de rode inkt op zijn borst. Er werd om hulp en kalmte geroepen, iedereen beklaagde de dode en wellicht ook zichzelf, tot iedereen zweeg. De jongen dacht: ik zal nooit weten wat ze hier gezegd hebben.
'We zullen goed voor je zorgen,' zei men tegen de huilende jongen. Een man at pistachenootjes op neurotische wijze. Een man uit Dublin begon te bidden, drie baden met hem mee. Er werd geknikt, gefluisterd. Plots was er een bitse discussie, met internationale stemverheffing, geschreeuw zelfs. Verstonden ze elkaar niet of verschilden ze van mening? Na twintig minuten was de kwestie beslist. De oudste, de meest grijze onder hen, haalde zijn vulpen boven en noteerde: 'De jongen zal rondreizen en op die manier tijdelijk verdwijnen'. >>